أتلانتس

نفسى أحضر مرة اجتماع فى وقته ، يعنى لو الاجتماع 11 يبقى ألاقى ناس ، واجتماع حقيقى الساعة 11 ، ولو الاجتماع الساعة 12 يكون 12 ، وده على المدى القريب شايف إنه مستحيل يحصل فى مصر ، إلا لو هرم رابع خرج جمب الأهرامات التلاتة الشهيرة ، ساعتها ممكن موضوع الوقت يتظبط.

عشان العدل ، فى ظواهر فى مصر عجيبة الشكل ، بتخرج كل حين ، بتثبت إن الوقت له أهمية عند بعض الناس ، اللى هما الظواهر العجيبة دى ، وقال ايه ، خير اللهم اجعله خير ، يقول نتقابل الساعة 10 ، فعلا تلاقيه الساعة 10 ، فعلاً النوعية دى مازالت موجودة.

سمعت مرة قصة كده عن مسئول مصرى كان فى بلد آسيوى ، غالباً اليابان ، وهو راكب القطر مع مسئول يابانى ، فالقطر طلع على ساعة المصرى كام ثانية ، وربما وصلوا لدقيقة كاملة تأخيرعن معاده ، فالمصرى (بيئلّس) على المسئول اليابانى ، وبيقوله ازاى القطر بتاعكو يطلع متأخر كده ، وليه وليه قال كده بقى ، فالمسئول فضل طول السكة زعلان وعمّال يعتذر ، والمسئولين هناك اعتذروا بعنف عن الحادثة المفزعة المروعة بتاعة القطر ، وربما كنا شفنا الشعب اليابانى كله وقف دقيقة حداد واعتذار للراجل المصرى اللى تذمّر من تأخر القطر دقيقة ، لولا طبعاً إن الراجل المصرى الطيب الشهم عفا عنهم ، وعرّفهم إنه كان بيهزّر معاهم ، وفى ذهنه صورة القطر المصرى اللى عادى جداً إنه يتأخر ساعة وساعتين ، وممكن ميطلعش خالص ، أو يطلع بنص القطر ويسيب كام عربية فى الآخر ، زى ما حصل معايا فى قطر اسكندرية ، وده الموقف بالذات اللى أثبتلى إن سواقين القطرا فى مصر ، جدعان وكلهم شهامة ، لإن السوّاق رفض وبشدة ، إنه يسافر اسكندرية من غير الكام عربية اللى نسيهم فى الآخر ، ورجع (جرّهم) من جديد ، والموقف ده لو اتعمل فيلم كده ونزل فى العيد الجاى يبقى مؤثر ويكسر الدنيا ، بس أهم حاجة مينسوش الولد اللى كان راكب فى العربيات الأمامية وبيحب بنت فى العربيات اللى اتسابت ، وازاى كانت فرحته لمّا السواق رجع ، وعادوا لبعض ، وده عشان الحبكة الدرامية ، وعشان يبقى فيلم مصرى أصيل.

هى طبيعة المصرى عموماً إنه كريم ، لكن الكرم فى موضوع الوقت ده بالذات مش حاجة حلوة ، لإن الإنسان هو وقت ، وفرصتنا فى الدنيا هى الوقت اللى ربنا إداهُلنا ، وزمان كان يقولك الناس اللى بتنجز وعندها أهداف بتحققها ، وما بتنمش فى سبيل كده ، نفسهم يدفعوا كل فلوسهم ويشتروا وقت ، وياسلام فعلاً لو الوقت ده كان زى الفواكه والخضروات والموبايلات ، وأى حاجة تانية ممكن نشتريها ، ونروح القهاوى والنواصى ، نشترى شوية وقت من الشباب هناك ، ونفاصل فيه ، فتلاقى بقى الوقت عند اللى ضايعين خالص ، ومش لاقيين حاجة يعملوها ، تلاقى الساعة ب 2 جنية مثلاً ، أما بقى فى الحتت اللى نص نص ، واللى فيها حبة إنجاز ، تلاقى الشاب منهم ميرضاش ينزّل الساعة عن 20 جنيه.

المشكلة إن احنا مش بنحس بالوقت ولا أهميته إلا فى حالتين ، الأولى هى لمّا (نتزنق) فيه أوى ، يعنى طول السنة نفضل نلعب ، ونيجى يومين الامتحانات نبقى بنعيط عشان ساعة زيادة ، أو واحد طول عمره فضل يهرج وواخد الموضوع هزار ، ووقت ما يبدأ يفهم إن فى حاجة اسمها مسئولية ، وشغل ، وجواز ، وبيت وأسرة ، وهو لسه مش عارف يثبت نفسه ، تلاقيه يندم على السنين اللى ضيعها ، و يفتكر الوقت اللى ضيعه ، ويبقى نفسه بس فى يوم من الوقت ده عشان يستغله.

أما الصنف التانى اللى بيحس بقيمة الوقت ، هو الإنسان لمّا بيكبر ، و يقول ليت الشباب يعود يوماً ، ده كان هيعمل وهيعمل ، وهكذا دورة حياة البنى آدم ، وسبحان الله ، على الرغم من إننا شايفين ندم الإنسان فى كبره على وقته اللى ضيعه فى صغره وشبابه ، إلا إن قليل فينا اللى بيعتبر ويتعلم.

عشان منندمش على وقتنا ممكن نعمل شوية حاجات ، أو بمعنى أصح نلغى شوية حاجات فى حياتنا ، ممكن تظبط معانا عملية الوقت واستثماره .

أولاً خمس دقايق بس الصبح ، قبل ما نروح شغلنا أو كلياتنا ، أو قبل ما نعمل أى حاجة فى يومنا ، نفكّر إحنا مين ، وموجودين ليه ، و عاوزين ايه ، وايه هى أولوياتنا اللى لو حققناها ، ممكن نوصل للسعادة والإنجاز ، وايه هى الحاجات اللى تستحق اهتمامنا وايه الحاجات اللى ممكن نستغنى عنها ، ونكتب أهدافنا فى اليوم ده فى ورقة صغيرة ، وتكون الأهداف دقيقة ، وواضحة ، وقابلة للتحقيق والقياس ، ونحاول نمشى عليها طول اليوم ، ونراجعها فى آخر اليوم نشوف حققناها ولا لأ.

لازم نمنع بأمانة ووضوح وصراحة أى حد يعطلنا ويضيعلنا وقتنا ، لإن للأسف عمر الإنسان بيضيع فى الحكاوى ، وده عمل ايه ، ودى عملت ايه ، وفى الغالب بنخاف على زعل فلان لمّا يجى يكلمنا بالساعة والساعتين فى موضوع ممكن يبقى تافه أو ملوش لازمة ، عشان بس ميزعلش ، ومن الأولى إنى أخاف على نفسى وعلى وقتى اللى ربنا إدهولى ، قبل الخوف على زعل الناس ، وطبعاً ده مش معناه إنى أقفل أبوابى فى وش حد ، أو حد يجى يطلب مساعدتى أرفض ، بالعكس ، لكنى أقدر أميز بين الحد المقبول اللى أحافظ بيه على العلاقات مع الناس ، ومساعدتهم بكل الطرق ، والحد اللى أوصل فيه لدرجة تضييع الوقت فى حاجة ملهاش لازمة.

مهم جداً نظبط مواعيدنا ، يعنى لمّا أبقى خارج مع حد ، أقوله قابلنى عند المكان الفلانى الساعة 2 ونص ، وابقى هناك 2 ونص ، واعمل حساب المواصلات الزحمة ، وظروف الطريق ، واروح فى المعاد ، وبلاش كلمة نتقابل (بعد الضهر) الشهيرة بتاعتنا دى ، ودايماً بتخيل الكلمة دى لو قلتها لواحد ألمانى ، وبوقف تخيلى فوراً عشان مش عاوز اتصور رد فعله لمّا اقوله نتقابل بعد الضهر ، فيقولى "يعنى الساعة كام؟" ، ... فأرد عليه " يعنى ... بعد الضهر كده"، وعيش بقى فى تخيلاتك ممكن بعد الضهر دى تطلع كام ، خصوصاً إن الليل عندنا بنسميه برضه بعد الضهر.

لازم نعيش ونصاحب ناس بتخاف على وقتها ، ونبعد عن الناس اللى معندهاش احترام للوقت ، وده صعب حبتين عشان نلاقى النوعية الغريبة دى من البشر ، لكن خلّونا نحاول ندّور عليهم ، ونقول لبعض عليهم ، ونتصور معاهم ...(لا لا مش للدرجة دى) ، بس أهم حاجة أول ما نتعرف على الناس دى ، نتعلم منهم ، ونشوف رتم حياتهم ماشى ازاى ونقلدهم ، ونراقب إنجازاتهم و نجحاهم فى الحياة ، ولو فشلنا نلاقى ناس بالشكل ده ، ممكن نسافرلنا كام يوم كده على الطاير ألمانيا ، ولاّ اليابان ، أهو ناخد خبرة برضه ، ونرجع أوام أوام على أول طيارة مصرية ، .... ده لو الطيارة رجعت فى ميعادها.