أتلانتس

صحيت واهه من تانى صبح جديد ، لكن مالى ؟ .. مش فرحان وسعيد ، حالة اللخبطة من جديد ؟؟ ، أفكار تيجى وأفكار تروح ، افتكرت معاها أيام زمان ، أيام لمّا كنت جندى من غير عتاد ، وعملت إنجاز لكنه مات ، افتكرته كإنه فُتات ، وافتكرت كمان حبى اللى فات ، ومعاه شوية ذكريات ، مليانة أسى و كمان حنين ، وياريت ترجع كل السنين.

احترت أفكر فى إيه ولا إيه ، وإيه كمان اللى هبكى عليه ، مهى فى النهاية حاجة واحدة ، يعنى فاكر لمّا روحنا ، بلاد بعيدة وانبسطنا ، كان حلم ملوش معالم غير سعادة ، وذكريات فوق العادة ، مليانة حب وتأملات ، وبرضه كان فى ماضى فات ، مستحيل يرجع لو حاربنا ، أصل دى حاجة مش بإيدنا.

طب فاكر واحنا مروّحين ، لمّا أخدنا العهد والقسم الأمين ، إن نبقى محاربين ، فى دنيا صعبة عاوزة الأسود ، مش عاوزة ناس مذبذبين ، عاوزة تتخطى كل الحدود ، وتكسر كمان كل القيود ، علشان تنجح وتبقى تمام ، وتطلع برّه من وسط الزحام ، زحام الفشل والناس المحبطين.

طب فاكر يا صاحبى لمّا قعدنا ، عند القطر اللى صوته عالى ، دى حاجة دايماً كانت فى بالى ، لمّا قلنا خلاص مفيش ، وقت لإحباط مينتهيش ، لازم نعمل حاجة تعيش ، نموت وتفضل حاجة جليلة ، حاجة الضعفاء ملهمش حيلة ، يعملوا زيها أو يقلدوها ، بس أخطائنا يفندوها ، دى سيرة العظماء يا صاحبى ، دى سنة معروفة مش محتاجة يقولوها.

افتكرت كل الكلام ، وسرحت حبتين أوام أوام ، حسيت بخمول شوية وكسل ، شرود كمان فى ذكريات ، بس افتكرت إنها كان ماضى فات ، قلت لا هتجيب ولا هتودّى ، وقولت مش هسيب لعقلى إنفلات ، دى حاجة مش محتاجة كلام ، فالماضى ده دلوقتى أوهام ، كان جميل ، أو مش كده ، متصحّهوش لإنه نام ، ولو صحى هيعمل زحام ، فى عقلك ، وقلبك ، وده مش جميل ، على يومك الجديد ، طفل صغير لسه مولود ، كبّره و غذّيه وخليه موجود ، خليه يصرخ بأعلى صوت ، صوت قوى ، صوت صمود ، صوت يقول إن لسه ، الجزيرة هى الأمل ، هى الحلم اللى حكينا عنه ، وإن الوصول ده سر الوجود.